poezja (wiersze)

O POZWÓL DAWCO MIŁOŚCI

I

Naucz mnie Panie Twojej modlitwy,

cichej, spokojnej, cierpliwej

bym nie uprawiał gonitwy,

lecz wejrzał w duszę wnikliwie.

II

Klęczę przed Tobą Panie

i oczy mam zamknięte,

słyszę w oddali granie,

ręce mam wysunięte.

III

Czuję ,że już się zbliżasz,

bo serce mocniej bije,

głowa moja się zniża,

czuję ,że więcej żyję.

IV

Teraz nadeszła chwila

wykonać krok ku Tobie,

Byś do mej duszy dolał,

Swe narodzenie w żłobie.

V

O pozwól dawco miłości,

by wreszcie tak się stało

i Tobą się wypełniło

me nędzne grzeszne ciało.

VI

Jeśli na to pozwolisz,

i przyjdziesz do mej duszy,

mimo , że ja niegodzien,

wreszcie się we mnie skruszy.

VII

Ten kamień duży i ten malutki,

co tkwi wciąż w duszy przynosząc smutki.

I zostań we mnie i krusz do woli

wszystko co duszę rani i boli.

VIII

A kiedy skończysz tylko Twe dzieło

stanę się dzieckiem małym przy Tobie

i w Twej miłości daj mi odpocząć

i się położyć za Ciebie w żłobie.

                                                  AΩ